Bilginin bile güce ve ideolojiye kurban edildiği fitne dönemlerinde hak ve hürriyete ulaşmak zor olmaktadır.
Güçlü olanlar, kamuoyunu ve hatta hukuk sistemini bile etkileyebilmektedir. Birileri de hürriyet kavramının ardına sığınıp her istediğini yapma çabasına girişebilmektedir.
Laiklik ve Fransız devrimi ile hürriyetlerin beşiği olarak lanse edilen Fransa'da "Helal Mönü'ye Ayrımcılık Soruşturması" haberi bana bu satırları yazdırdı.
Nerde kaldı din ve inanç hürriyeti? İnancına uygun giyinilemeyen, yenilip-içilip, davranılamayan yerde hangi hürriyetten, kim, nasıl bahsedebilir?

Muhatabı belli olmayan bir toplumsal taşkınlığı ve müessif bir olayı ön plana çıkarıp ayrıştırmaya sebep olacak davranışlardan uzak durulmalıdır. Sivas'taki Madımak otel müze yapılacak olsa içinde ne tür şeyler sergilenecek? Her daim görüldüğünde insani değer ve duyguları rencide edecek bir şeyi sergileme kime, ne fayda sağlayacak? Böyle bir müzenin, toplumsal doku, genç ve çocukların masum duygularına nasıl etki edeceği üzerinde düşünen var mı? Kim, bu olayı, kimlere, nasıl yansıtacak? Otel ise otel olarak devam etsin veya mülk sahibi nasıl devam ettirmek istiyorsa bırakın özgürce davransın.
Olay olan her yer müze haline gelecek olsa daha çok fazla mekan müze olmalıdır.

Kişi, kurum, bölge ve devletler arasında bazen vehmi duvarlar iletişimi engellemektedir. İletişim, konuşma ve paylaşımın olmadığı yerlerde vehmi duvarlar, önyargı ve yargısız infazları artırmaktadır.
İnsanların konuşa konuşa anlaştıkları sadece sözlerde kalmamalıdır. Ortak noktada buluşma çok defa sağlıklı iletişim ile mümkündür. Her zaman için bir çözüm ve geçerli değerlendirme olabilir.

Değişimlerin baş döndürücü bir hızla yaşandığı devirlerde kanun, tüzük ve yönetmelik gibi insan eliyle yapılan düzenlemelerin de gözden geçirilmesi gerekebilmektedir. Yoksa sağduyulu yaklaşım ile mevzuat arasında tıkanıklıklar ve çözümsüzlükler söz konusu olabilir. Doğrunun yapılmadığı, adaletin tecelli etmediği durumlarda, güven probleminin yaşanması kaçınılmaz hale gelebilir.
Anayasa değişikliği, herkesin arzuladığı bir şey olmasına rağmen bunu gerçekleştirecek sistemin şu veya bu sebeple kilitlenmesinin faturası çok ağır olabilir. Meclis kavga değil, konuşup uzlaşarak çözüm üretme merkezi olmak durumundadır.

Toplumsal sorumluluk, bütün vatandaşları ilgilendiren ve süreklilik arz eden bir durumdur. İdare sanatı manasındaki siyaset, sadece partilere ve hükümete bırakılamayacak kadar önemlidir.
Vatandaş, basın, ilim dünyası ve fayda sağlayabilecek her kişi bu sürece katkıda bulunmalıdır. Zaman zaman yapılan toplantı ve oluşturulacak istişare meclisleri toplumsal mutabakata hizmet edebilir.
Toplum veya devlet, bütün kurumları ile yükselir veya duraklama gösterir. Bu noktada herkese sorumluluk düşer. Katkı sağlayabilecek kişi veya kurumların, sistemin zarar görmesine seyirci kalması dürüst bir tutum değildir. Burada taraflar çözüme uygun zemin oluşturmakla yükümlüdür.

Bazı zamanlar sel, fırtına ile sular bulanır, her şey birbirine karışır. Böyle zamanlarda ciddi karar vermek ve adım atmak mümkün olmaz. Ama riski seven tipler, bu tür zamanları iyi değerlendirebilir ise gemiyi limana ulaştırmaya muvaffak olurlar.
Aslında suların durulması herkesin menfaatinedir. Bilhassa o atmosferin insanı, ancak sağlıklı bir zeminde üretim yapabilir. Aksi halde bazıları bulanık suda sizin balıklarınızı avlarlar. Veya maalesef deprem veya bazı felaket zamanlarında olduğu gibi bazıları böyle durumları kötüye kullanarak yağmacılığa başlarlar.
Türkiye dünyadaki gelişmelerin yanı sıra çok ciddi bir dönemi yaşıyor.

Liderlik her insanın taşıyabileceği bir yük değildir. Geniş gönül ve kültüre sahip olmayanlar, yeterli danışmanlık kaynaklarından da beslenmezlerse gemiyi limana götürmekten mahrum kalırlar. Fırtına ve dalgalar ile nasıl başa çıkacağını bilmeyenler, herkesin selameti için kaptanlıktan uzak durmalıdırlar.
Ego tatmini veya kısır çekişmelerin uzantısı olarak sorumluluk alınmaz, liderlik koltuğuna oturulmaz. Bundan başta o koltuğa oturan olmak üzere herkes zarar görür.