1- KREŞLER: Kreşlere giden çocukların aileleri mutlaka gelir düzeyi yeterli ailelerin çocuklarıdır. Alt ekonomik gelirli bir aileni çocuğunu kreşe vermesi mümkün değil çünkü öncelikli hedefler farklı o ailelerin öncelikli hedefi geçim derdi olacaktadır. Çocuğun geleceğini düşünmek dar kapsamda olacak belki hayallerle bu işi düşünebilecektir. Kreş ortamının bir çocuğun psiko-sosyal gelişiminde ne kadar fayda sağladığı inkar edilemez .
2- ÖZEL OKULLAR: Asıl sıkıntı bu aşamadan sonra başlıyor. Bir özel okulun en asgari düzeyde yıllık bedeli beş bin liradan aşağı değildir. Bu sekiz on bin liraya kadar çıkabilmektedir. Bu da aylık en az 400 Lira demektir. Asgari ücretin ortalama 550 Lira olduğu bir devirde insanlar neyi düşünür acaba , elbette önce maddi ihtiyaçlarını düşünür. Zaten bu ücret maddi ihtiyaçları da karşılamayacaktır. Dolayısıyla bu insan, ömrü hayatında çocukları için asla ekstra bir harcama yapamayacaktır. Devlet ne verirse onunla yetinecektir.
3- Dersaneler: dershane olmadan üniversite sınavı kazanılmaz bu sözü duymayan yoktur. Hakikaten de öyle. Bunu devlet de biliyor öğrenci ve veliler de biliyor, toplum da biliyor. Bunun bir örneği belki de hiç bir ülkede yoktur. Yukarda da belirttiğimiz gibi alt kesim ailelerin çocukları diğer çocuklara nispeten haksız bir rekabet içinde olacaklardır. Dersaneye gitmeden kendi çabalarıyla üniversiteyi kazanmaya çalışacaklardır. Belki sözel bölümündeki bir öğrenci kendi çabalarıyla kazanma ihtimali fazla olabilir ama sayısal bölümünden bir öğrencinin şansı daha da azdır.
Belki de hayatın her aşamasında alt - sosyo ekonomik düzeydeki aileler hep 1-0 yenik başlayacaklardır. Bu durum belki de ilk insanlığın başlangıcından buyana süregelen bir durum. Ama özellikle günümüz sömürgeci kapitalist düzenlerde. Çünkü alt kesim hergeçen gün kaybederken veya yerinde sayarken üst kesim her geçen gün kazanmaktadır.
Yukarıda kısmen de özetlenmeye çalışılan durumlardan anlaşıldığı üzere ülkemizde dolaylı da olsa devletin de katkılarıyla kreş çağından üniversiteye kadarki süreçte bir eşitsizlik olduğu barizdir.
Peki, ne yapılabilir;
Öncelikle bu kadar eşitsizlikler içinde devlet, eğitimi bir milli politika haline getirmeli ve en öncelikli meselesi haline getirmelidir. Bana göre en stratejik konu eğitim olmalı dolayısıyla milli eğitim bakanlığı olmalı. Çünkü yukarıda da değindiğimiz gibi gelecek nesil bu süreçte milli eğitimin eğitim sisteminden yetişecek çocukların olacaktır. Elbette özel sektör olacaktır çünkü rekabet ortamının olduğu yerde kalite, teknoloji, gelişim olacaktır. Ancak bizim derdimiz ekonomik anlamda maddi yoksunluk, yoksulluk içinde olan çocukların durumudur. Gerektiği yerde devlette özel sektörle rekabet edebilmelidir. Her ilde hemen hemen birçok kreş görmekteyiz. Ancak devlet eliyle yürütülen kreşler yok denecek kadar azdır varsa bile büyükşehirlerdedir. Her ilin sosyo-ekonomik gelişmişlik düzeyine göre kreşler yapılmalıdır. Böylece ilk aşama olan kreşe giden çocukla gitmeyen çocuk arasındaki eşitsizlik giderilmiş olacaktır. Genelde düz liseler diploma almak için kullanılan bir araç olarak görülmekte dersaneye gitmeden üniversiteye girmek adeta mümkün olmamaktadır.

Islam is an officially recognized religion among the Buddhism, Taoism, Catholic and Christianity in modern China today. There are ten minority groups in China which believe in Islam: The Hui, Uygur, Kazak Uzbek, Kirgiz, Tajik, Tatar, Dongxiang, Sala and Baoan peoples. Among them two largest ethnic groups are conspicuous: the Uygurs, who live in the province of Xinjiang (Eastern Turkistan), and the Hui, who are dispersed throughout the entire country. Ethnically, the Uygurs are not Chinese but a Turkic people. The Hui, on the other hand, are ethnically and linguistically similar to the Han Chinese, but differ from them in their religion. Information on the number of Muslims in China varies considerably, however, since no reliable statistics are available. Estimates range from 20 to 130 million Muslims, the majority of whom live in western China. Belonging to the Sunni branch of Islam, Chinese Muslims follow Hanafiyyah in Shariah (the doctrine and law).