Dünya evrende çok küçük olmasına rağmen insanlığın gözdesidir. Hatta dünya içindeki çok basit bir metaya bile insan ne kadar çok değer verir. Hatta bütün himmet ve gayreti basit ve fani dünyalıklara dönük olanlar var. Ama huzur ve mutluluk çok ayrı bir şey...
Ölünce hepsini terk edecek olan insan neden faniye bu kadar çok değer verir ve bakiyi ihmal eder. Bu tamamen bir yanılgıdan ibarettir.
Günlük hayatın koşuşturmaları kişiyi haktan ve hedeften uzaklaştırmamalıdır. Hedef ile vasıtayı karıştırmamak gerekir.
Genç insan, yaşlanmayı uzak gördüğü gibi hayattaki kişi de ölümü uzak görür. Ama hayatın gerçeği bunları doğrulamaz, ölüm her an gelebilir. Her daim hazırlıklı ve hedefi göz önünde bulunduracak şekilde yaşamalıdır.
Gençlik yıllarında pürüzsüz olan cilt, yaşlılıkta kırışır. Saçlar beyazlar ve dökülür. Yaş arttıkça organlarda ve fonksiyonlarında eksilme söz konusudur. Bu durum dünya hayatının geçiciliğinin çarpıcı örneğidir.
Gençlik yıllarında, insanlığı peşinden sürükleyen yıldızlar ihtiyarlayınca değersizleşirler. Ama manevi değer üretenler, her daim değerli kalırlar. Maddi şöhretlerin gelip geçiciliği, dünya hayatının ve tüm maddiliklerin faniliğini gösterir.